De steenuil

De Steenuil (Athene noctua) is een vogel die gevestigd is in een groot deel van de gematigde en warmere delen van Europa, Azië oost tot Korea en Noord-Afrika. Het is niet inheems in Groot-Brittannië, maar werd voor het eerst geïntroduceerd in 1842, en is er nu genaturaliseerd. Het was ook met succes geïntroduceerd om het Zuidereiland van Nieuw-Zeeland in de vroege 20e eeuw. Deze soort is een onderdeel van het grotere geheel van uilen bekend als typische uilen, Strigidae, waarvan de meeste soorten uil bevat. De andere groep is de kerkuilen, Tytonidae. De Steenuil is een kleine uil, 23-27.5 cm in lengte. De volwassen Steenuil van de meest verspreide vorm, de te benoemen A. n. Noctua, is wit-bruin gevlekt hierboven, en bruin-witte strepen hieronder. Het heeft een groot hoofd, lange benen, en gele ogen, en de witte “wenkbrauwen” geef het een strenge uitdrukking. Deze soort heeft een bounding vlucht als een specht. De jongeren zijn saaier, en het gebrek van de volwassene witte kroon vlekken. De oproep is een knorrige Kee-IK. Er is een bleke grijs-bruin Midden-Oosten dat bekend staat als Syrische Steenuil A. n. Lilith. Andere vormen zijn onder andere bleke ras, de Noord-Afrikaanse A. n. desertae, en drie tussenliggende ondersoorten, A. n. indigena van Zuidoost-Europa en Klein-Azië, A. n. glaux in het noorden van Afrika en Zuidwest-Azië, en A. n. Bactriana van Centraal-Azië. Een recente papier in de ornithologische tijdschrift Nederlandse Birding (vol. 31: 35-37, 2009) heeft gepleit voor het splitsen van de zuidoostelijke races als een aparte soort Lilith’s Uil Athene glaux (met ondersoort A. g. glaux, A. g. indigena, en A. g. Lilith). Dit is een sedentaire soorten die in open land gevonden, zoals gemengde landbouw-en parklandschap. Het duurt prooien zoals insecten, regenwormen, amfibieën, maar ook kleine vogels en zoogdieren. Het kan aanvallen vogels van aanzienlijke omvang, zoals vederwild. Het is deels overdag en vaak zitstokken moedig en opvallend tijdens de dag.

Leave a Reply